24 april van Pho Rang naar Yen Bai

Een zware etappe voor de boeg. 93 km met veel klimmen. Gelukkig is het bewolkt, zelfs regent het licht soms.

Een andere wereld weer. Veel triplex en dorpjes die bestaan uit huizen op palen en bananenbladeren daken. Het ziet er liever uit. Op een bepaalde manier ook verzorgd. Overal wordt geveegd. Terwijl een rete stoffig blijft. Ook door alle hout werkplaatsen. Ze doen ook veel in hout. Is het geen triplex dan wel meubels, pilaren of beelden.

Ook veel theeplantages komen we nuntegen.p

Schoolkinderen die allemaal lachen en Hello roepen. We zijn toch echt wel bijzonder.😊

De hele dag blijft het bewolkt, wat een verademing is voor het fietsen.

We komen einde van de middag aan in Yen Bai. Een grotere plaats aan een meer.

Nog twee etappes naar Hanoi. Het einde lijkt in zicht ….😒

23 april van Bac Ha naar Pho Rang

Vanuit Bac Ha een prachtige afdaling van zeker 38 km. Bloed heet. Ik denk dat we over her algemeen gewoon mazzel hebben met het weer. Geen regen en vrij veel bewolking. Als alle dagen zo zijn als deze (stralende zon, geen wolken) dan zijn vrij veel etappes een beproeving. Dit doet veel aan Thailand denken. Veel en constant zweten.

Maar het is weer prachtig. Groene rijstvelden in de dalen. Kinderen die uit school met je meefietsen. En iedereen zegt en roept:”Hello” Read more “23 april van Bac Ha naar Pho Rang”

Zondag in Bac Ha

De markt is van vanaf sochtends vroeg tot een uur of 13. We hebben al veel markten gehad, dus het plan is er even overheen te lopen en dan een wandeling te maken. De markt laat toch weer bijzondere indrukken achter, die niet allemaal fijn zijn.

Het krioelt van de mensen

Uiteraard de gekleurde handwerkspullen

Kappers op straat

En beesten. Bizar hoe ze behandeld worden als ze verhandeld worden. Kippen hangen levend op z’n kop aan een brommer om ze te vervoeren. Varkens en kippen en ik weet niet wat nog meer zitten in zakken met een paar gaten erin.

Gillende varkens

Hanen en vogels zijn populair. Die lijken net behandeld te worden. Ze zitten in mooie kooitjes. Hanen zijn er ook om mee te vechten. Zie video

hanen

Na de markt komen we even bij met koffie en gaan we een wandeling maken. Het is warm, maar wat een mooi landschap. Overal gebeurt iets. Of er loopt iets op straat. Bij ons zouden we op zn minst verbaasd zijn, de politie bellen, helpen, iemand aanspreken of uit deze droom proberen te komen. Hier is het normaal. Loslopende paarden, varkens, buffels op straat. Brommers die, gevuld met gezinnen van 5, rondtuffen, spugen op straat, iedereen doet wat hij wil. En het lijkt allemaal geaccepteerd te worden. Mooie wereld.

Deze jongen wilde ons even aanraken. Hij liep daarna trots kletsend  naar z’n vriendjes/broertje/??

Night market Bac Ha

In Bac Ha gebeurt het in het weekend. Zaterdagavond de night market, zondag ochtend de markt. De rest van de week lijken de hotels leeg.

Zaterdagavond is er op een plein (een grof gestorte betonnen plaat) een podium waar kinderen volksdansen en liedjes zingen.

Rondom het plein wordt door kleine kinderen genknutseld en staan er allemaal stoeltjes om iets te drinken of eengeroosterde maïskolf oid te eten.

Een kokosnoot met een paar passievruchten smaken me goed. Daar ontmoet ik een gezin uit Hanoi. Zij zijn ook voor het eerst in Bac Ha. Ze spreken goed Engels, fijn om een gesprek te voeren.

Het valt op dat er wel toeristen zijn, maar het merendeel van de bezoekers lijkt uit locals te bestaan.

Om een uur of 22 zijn de voorstellingen afgelopen en wordt een vuur aangestoken.

Rondom wordt gedanst. Een uurtje later is het vuur uit en gaat iedereen naar huis. Zo kan het ook…

De resten worden opgeruimd door brommers met karren.

Naar Bac Ha

Na een ontbijt in het hotel, ja we hebben weer eens een ontbijt, zijn we gaan fietsen. Het is tropisch warm en bewolkt.

na de drukte van de stad wordt het rustiger op de weg en zien we dorpjes waar ananas e.d. Wordt verbouwd. De natuur lijkt groener en ruiger. Mee oerwoudachtig.

We fietsen langs een middelbare school die net uit gaat. Veel scooters en fietsen rijden met ons mee. In Vietnam groeten ze veel meer. Hello, how are you. Were do you live? Het lijken zinnen die ze net op school geleerd hebben.

De laatste 13 km is 8,5% stijgen. We besluiten met een taxi het laatste deel te doen.

Afdalen naar Lao Cai

Het is een korte afdaling in een kleine wereld. 38 km waarvan zeker 25 in de mist. Mooi mysterieus. Helaas weinig groots uitzicht.

Toen we  of niet in de wolken reden.

In Lao Cai een hotel gevonden en de plaats een beetje  verkend. Lao Cai valt best wel tegen. We vinden een terras lang de rivier voor de middag. Cocosnoot, koffie en mojito.

Dit is dan een bloemenwinkel.

’s Avonds een bijzonder maaltijd gegeten. Een redelijk druk restaurant gevonden met normale tafeltjes. Anders heb je vaak van die tafels waar je je benen niet onder kwijt kan. Weliswaar zien we alleen plaatselijke bevolking zitten. Maar dat is juist leuk.

Het blijkt dat er maar één gerecht is. We kijken op de tafels van de andere gasten en zien allerlei hapjes, soepjes en schaaltjes staan. Ziet er goed uit, dus doe maar.

Als het eten op tafel staat komt er een dame langs die een beetje Engels spreekt en ons uitlegt wat we nou eigenlijk eten. Alles van een speciaal bergvarken uit de omgeving, behalve het vlees. Lever, darmen, zwoerd, etc. Samen met de groenten en soepjes was het best lekker. Een beetje vet dat wel. We hebben er ook een plaatselijke rijstwijn bij gedronken.

Morgen weer op de fiets. We hebben zin want het lijkt een eeuwigheid geleden. En het wordt tijd dat we nu eens bij die grens wegkomen.

Cat Cat

Cat Cat is een van de dorpjes in de bergen rond Sa Pa waar het bergvolk woont. Dat het hele jaar door drommen touristen van over de hele wereld daar langs wandelen zorgt ervoor dat zo’n dorpje vol met souvenirswinkeltjes staat. Wat ze daar doen? Borduren. Tasjes, klederdracht, mutsen, alles …. ondanks het toerisme is het toch een leuk dorpje en hebben we tijdens de wandeling vrij veel mooie uitzichten.  Wel is het jammer dat het bewolkt is en de mist zo af en toen het zicht ontneemt.

Jim, deze past jou ook wel. Heeft deze dame gemaakt, zegt ze.

Sas heeft een gesprek over oorbellen en -lellen.

Een indigoververij 😊

Zomaar langs de weg.

O.a. Gegrilde eieren

We beperken ons tot één van de dorpjes, Cat Cat. Omdat het toch een hele wandeling is. 10 km dalen en klimmen, we hebben nu noch spierpijn in de kuiten. ‘T is toch een andere beweging dan fietsen.

In Sapa zelf zijn veel outdoor winkels die het merk North Face verkopen. Blijkt dat dat in Vietnam gemaakt wordt en de overproductie hier in de winkels belandt. Super goedkoop allemaal. Ik heb een jas en een paar schoenen gekocht.

Einde van de middag toch nog maar weer gaan poolen. Ditmaal met Luke, weer een Canadees, Habib, een Indiër, Peter en Angela uit Melbourne en Justin uit Engeland. Gezellig, bier  en  commniceren. We zijn in ieder geval uitgenodigd om in Melbourne langs te komen.

‘s Avonds een hotpot gegeten onder de lampionnen.

Morgen 38km afdalen naar Lao Cai.

Hekou en eindelijk in Vietnam

Hekou is verrassend leuk. Veel moderne winkels afgewisseld met Vietnamese straatjes om vast in de sfeer te komen. We merken best wel een verschil. Mensen zijn vrolijker lijkt het. En het eten is ook anders.

Deeg met inhoud wordt op de wand in deze ton met brandend houtskool geplakt tot het broodje klaar is.

Woonflats met hele lichtshows op de gevels.

Ander eten is oa insecten en larven en andere ondefinieerbaar voedsel.

We vermaken een dag prima met slenteren, eten, kijken en chillen.

 

Niemandsland met de Vietnamese welkomstpoort.

De volgende dag de grens gepasseerd. Roltrap op met de fiets, chineze formaliteiten afgehandeld, andere roltrap af, stuk niemandsland over de rivier, Vietnamese  formaliteiten, door een hek geëscorteerd, en uiteindelijk in Vietnam beland. Dat liep op rolletjes 😊

In Loa Cai, grensplaats aan Vietnamese kant, Yuans ingewisseld voor miljoenen Dongs en het busstation opgezocht om meteen door te reizen naar Sapa, een bergdorp met oa beroemde rijstterrassen. De route was voor ons niet te fietsen, 35km gem. 8,5% stijgen.

Sapa blijkt een grote toeristische plaats met honderden hotels. En het ziet er gezellig uit. We kiezen het Mountain View hotel. Een kamer met inderdaad uitzicht op de bergen. Tenminste dat geloven we, want er hangt een dichte mist. Ook een stuk kouder hier.

‘s Middags met een Canadees en een Fransman gepoold en biergedronken. Weer eens ouderwets kunnen communiceren.

Super gezellig gehad.

morgen gaan we wandelen naar een paar dorpjes. Hopen dat de mist wegtrekt.

 

14, 15 en 16 april langs de rode rivier

Drie dagen met wat kortere routes langs de Rode rivier. 43 km tot Huang Chao, 48 Km tot Xin Jie en 68 km tot de grens. We mogen er nog niet in. Per abuis heb ik het visum voor Vietnam pas per 18 april in laten gaan.😊
Gevolg is dat we dagen Hekou, de Chinese grensplaats, mogen meemaken.

In de brommerfile bij het binnen rijden van een dorp.

Chinezen willen graag met ons op de foto. Een baard is bijzonder. En wij zijn groot.

Ons balkon. Dit is standaard chineze reclameverlichting.

Tabakszaak op de markt.

De rivier was in het begin groen, grijs. Later, na een stuwdam, werd hij wat roder. Dat komt door de rode aarde in dit gebied. Maar echt rood, neuh…
De afgelopen nachten is het ook heftig aan het onweren. Dit geeft tot gevolg dat de temperatuur behoorlijk daalt. Vooral overdag. Wij vinden dat prettig, want 35 graden en volle zon is wel erg zwaar fietsen. Nu is het 28 graden ongeveer en bewolkt. Ook ruikt het nu erg schoon.

Bananen worden ingekocht door de dame die net een papaya voor ons had schoongemaakt.

Een stukje Suikerriet wordt geschild voor ons.

Straatbeeld met restaurantjes waar we regelmatig vertoeven.

We fietsen door bananenplantages, rubberplantages en andere teelt. We eten veel fruit van de stalletjes langs de weg. Ze schillen of snijden het ook voor je. Ananas, meloen, papaya, pruim, sinaasapppel, mandarijnen, mango. Alles is super lekker. Behalve de citrusvruchten. Die smaken bij ons toch beter. Maar… hier is echt alles van eigen bodem.
Regelmatig zegt Cle, kom Sas nog 10 km dan komt er een dorp met voorzieningen. Dat moet je dus heel ruim nemen. Vaak is er dan niks. We hebben onszelf dus ook aangeleerd om zodra er een kraampje of iets anders langs de weg is waar je iets kan kopen, dat dan ook te doen.
Hotelletjes doen hier niet aan ontbijtjes. We kopen dan ook “brood”, wat eigenlijk koek is en ontbijten daar mee. Na een uurtje fietsen heb je dan we weer trek in iets stevigs. Dus om 11 uur aan een warme hap van noedels en roerbakgroente, daar draaien wij onze hand niet meer voor om.

Lekker …..


Vandaag in Hekou op een grote markt gelopen. Kikkers, duiven, kippen, honden, konijnen, larven, de gekste groentes, veel soorten paddestoelen, alles kom je tegen. Blijft indrukwekkend.
Vandaag een stuk rietsuikerstengel gekocht. Daar zie je iedereen op kauwen. Dus ook proberen. Mierzoet en als een soort zoethout, maar dan met veel meer vocht. Zodra je uitgekauwd bent tuf je de zooi op de grond.
Over tuffen gesproken, dat doet iedereen hier bij de vleet. Met veel herrie je rochel omhoog werken en dan naast je op de grond laten vallen. En ja, ook binnen of als je in gesprek bent of in een restaurant. Ik moet zeggen, het went nog niet helemaal.